Negeren of accepteren?

“Hoe gaat het nu met je?” Die vraag kreeg ik in het begin na mijn voorgenomen scheiding énorm vaak. Goedbedoeld hoor allemaal. Mijn antwoord was elke keer hetzelfde. Het bevestigde elke keer de belabberde situatie waar ik me in bevond.  Daarentegen: mensen kunnen je ook negeren en dat is nog veel erger. Dat heb ik ook meegemaakt, ik bestond ineens niet meer of ik was de moeite niet meer waard om mee om te gaan. Dat was heel kwetsend. Lees “Negeren of accepteren?” verder

Recht op alimentatie voor je kind of jezelf?

Alimentatie. Het is volgens de wet een recht op de bijdrage aan onderhoud door de meestverdienende partner aan de minder daadkrachtige partner.
Je hebt kinderalimentatie en partneralimentatie. “Onderhoudsgeld” heet het in België. Iedereen zal het erover eens zijn dat een bijdrage aan het onderhoud van de kinderen een plicht is voor beide ouders. Daarover bestaat geen discussie. Dan heb je nog partneralimentatie. Dat ligt toch een stuk gevoeliger, zeker als het onderling niet soepel loopt.
Er gaat veel onderzoek vooraf aan het vaststellen van de hoogte van beide soorten alimentatie, want naast de emoties speelt ook de uitgebreide berekening een grote rol.  Lees “Recht op alimentatie voor je kind of jezelf?” verder

Alleen op vakantie met de kinderen (1)

De zomervakantie volgde vlak na de scheiding. Na alle (eerste) verdriet en spanningen wilde ik er dolgraag tussenuit. Ik ging op vakantie met de kinderen. Ik. Alleen. Dat werd een week op de camping aan de kust in eigen land. Behalve dat het weer absoluut niet meezat (het stormde verschrikkelijk!), voelde ik me ook doodongelukkig en verloren zonder partner. Of het door de scheiding kwam weet ik niet, maar de kinderen waren ook niet op hun best. Ze luisterden slecht en maakten veel ruzie onderling, ik was voor mijn gevoel een politie-agent. Bovendien ontmoette ik regelmatig van die sneue blikken van andere campinggasten (of beeldde ik mij dat maar in?). Afijn, het bracht niet de ontspanning waar ik op gehoopt had. Dat gaf me weinig moed voor een vervolg. En toch liet ik het daar niet bij zitten… Lees “Alleen op vakantie met de kinderen (1)” verder

Hoe regel je samen de opvoeding?

Naast een echtscheidingsconvenant moet je ook een ouderschapsplan opstellen (als je kinderen hebt uiteraard). Piece of cookie dacht ik. De Ex en ik waren over weinig zaken eens, maar de zienswijze van opvoeden was gelijk, had ik altijd gedacht. Maar een ouderschapsplan kost tijd en zeker als je een bemiddelaar ertussen hebt zitten, ik in mijn geval een advocaat. Tot die tijd hadden we samen een verdeling gevonden: halverwege de week wisselen en om-en-om een weekend vrij. De Ex woonde in de zelfde woonplaats, onze kinderen konden even langs wippen als ze wat vergeten waren mee te nemen. Regelmatig werd er overlegd tussen de Ex en mij en we stelden ons flexibel op. Dus alles verliep gesmeerd en daarom had ik goede hoop voor de officiële co-ouderschap-regeling, waar de Ex en ik uitgesproken hadden hier voorstander van te zijn. Gelijkwaardig ouderschap dus.

Het verliep anders…

Lees “Hoe regel je samen de opvoeding?” verder

Focus op jezelf

Je kent de serie vast wel op tv: Soof: Een Nieuw Begin. Over die chaotische moeder met een succesvol restaurant aan huis en een ex die nota bene onder hetzelfde dak woont. De eerder verschenen films vond ik ook al hilarisch. Ik herken me (gelukkig) niet in haar leven of in haar persoon. Behalve dat ze het gedrag van anderen toelaat, terwijl het voor haar nadelig is. Dan zit ik wel met kromme tenen hoor. In de tv-serie komt ze wel meer voor haar eigen belang op. Zij het wat traag, maar het is zeker een goed nieuw begin! Lees “Focus op jezelf” verder