Hoe ga je om met jouw boosheid?

“Wil jij hem niet het liefst aan de haren door de kamer heen trekken?”

   , vroeg iemand mij laatst toen ik vertelde over de Ex en zijn gedrag naar mij en de kinderen. Het gebeurt me vaak dat mensen die ons als stel hebben gekend, zich erg plastisch uitdrukken over de Ex, daar weet ik moeilijk raad mee. Bijvoorbeeld: “Hij is gewoon een k***zak” of “die nieuwe vriendin is een postorderbruid”, “hij loopt gewoon zijn * achterna”. Zelf spreek ik me niet zo uit naar anderen, maar dat wil niet zeggen dat ik dat niet soms denk. Want het gedrag van de Ex en vaak ook zijn keuzes staan lijnrecht op dat/die van mij. Lees “Hoe ga je om met jouw boosheid?” verder

“Ik wil bij jou blijven, mama”

Ten tijde van de scheiding, zo’n 2 jaar geleden, waren mijn kinderen net 10 en 12 jaar oud. Mijn automatische wens was om co-ouderschap met de Ex te regelen. Maar de plotselinge verhuizing van de Ex zo’n 250 kilometer van onze woonplaats, gooide roet in het eten. Hij besloot zijn leven met zijn vriendin in een nieuwe omgeving voort te zetten, wat een bezoekregeling van 1-weekend-om-de-2-weken betekende. Dat was een grote schok, zeker voor de kinderen. Daarvan zijn de negatieve gevolgen nog bijna dagelijks merkbaar. Lees ““Ik wil bij jou blijven, mama”” verder

Werkelijkheid of fantasie?

We hebben allemaal wel in zekere mate een roze bril op: de werkelijkheid net iets mooier maken dan dat ‘ie is. Je doet dat om niet onder te willen doen voor de ander qua kennis, schoonheid, populariteit en rijkdom zelfs. Soms houden we een ander (een beetje) voor de gek, maar soms ook ons zelf. Kijk naar berichten in social media, bijvoorbeeld Facebook of Instagram: altijd breedlachende mensen die de tijd van hun leven hebben op een prachtige locatie. Als je zó graag iets wilt, kun je gaan geloven dat het de werkelijkheid is of normaal is. Het kan een overlevingstechniek zijn. Of een doelbewuste keuze. Lees “Werkelijkheid of fantasie?” verder

“Vakantie al geboekt?”

Wat me enorm heeft beziggehouden en wat ik met enige moeite los heb willen laten (lees mijn vorige blog) is het boeken van de zomervakantie. De zes weken zomervakantie hebben de Ex en ik gelijk verdeeld. Maar wat doe ik met mijn kinderen in die tijd waarin we MOETEN ontspannen, plezier beleven en cultuur opsnuiven? En als we dan terug zijn en vól fantastische verhalen zitten voor het thuisfront. Waarom valt het mij zo waar? Angst? Geld? De kinderen? Lees ““Vakantie al geboekt?”” verder