De fasen van rouwen

Je staat er alleen voor na je scheiding. Alsof je weer zonder bandjes in het diepe moet. Doodeng, ook al is het de beste keuze voor jezelf en voor je kinderen (als je die hebt). Je moet jezelf weer helemaal opnieuw uitvinden of terugvinden. Je moet prioriteiten stellen: wat moet er gebeuren en wat wil ik dat er gebeurt? Wat helpt mij verder en wat houdt mij tegen? Keuzes maken dus, héél veel keuzes. Voor jezelf en voor je kinderen. Een stevige basis moet er komen: rust, duidelijkheid en structuur. Wat is daarvoor nodig? En wat moet je daarvoor laten? Het is een uitputtingsslag, een overlevingsstand.

Op nul beginnen

Een stevige ondergrond, een uitvalsbasis waar je je nieuwe leven op kunt bouwen. Dat is van groot belang. Denk aan je eerste levensbehoeften: een woning, een (stabiel en voldoende) inkomen, een plek waarop je je veilig en comfortabel kunt voelen. Waar je je wonden kunt likken en kunt beginnen met verwerken van je emoties. Je gaat door een rouwproces. Dat rouwen geldt voor zowel de “verlater” (degene die wil scheiden) als de “verlatene” (degene die hoort dat de ander wil scheiden). Dit proces is de enige manier om emotioneel bovenop deze traumatische en ingrijpende verandering te komen.

De fasen van rouwen

Fase 1: ontkenning
“Dit gebeurt mij niet” of “Het komt wel goed met ons”. Je wil de brute werkelijkheid niet zien, het is een natuurlijke reactie om jezelf te beschermen. Hierdoor kun je zelf bepalen (onbewust) hoe snel je jouw verdriet toelaat en ook hoeveel je aankunt.

Fase 2: woede
“Waarom gebeurt mij dit? Dit is niet eerlijk!”. Je hebt de waarheid onder ogen durven te zien, waardoor je boosheid ontstaat. Je bent niet echt tot rede vatbaar in deze fase. Jouw woede beschermt jouw pijn. Dit is een slechte fase om tot afspraken te komen met je ex-partner.

Fase 3: apathie/desoriëntatie
“Ik weet niet meer wat ik moet doen” of “Het maakt niet uit wat ik doe, het is toch nooit goed”. Je bent iets waardevols kwijt, hetgeen waar je je veilig waande. Je voelt je niet bij machte om iets aan jouw emotionele, sociale of fysieke situatie te veranderen.

Fase 4: verdriet/depressie
“Ik zie het niet meer zitten” of “Ik geef het op”. Als je de waarheid onder ogen durft te komen, en deze begint te accepteren, gaat dat gepaard met verdriet, spijt, angst en onzekerheid. Meestal komt oud zeer uit het verleden ook naar boven. Je keert je in jezelf. Je huilt en piekert veel. Aan de basis daarvan ligt vaak boosheid en als je dit onderdrukt, kan een depressie ontstaan.

Fase 5: acceptatie
“Ik pak mijn leven weer op” en “Ik wil er weer voor gaan!”. Deze fase bereik je als er genoeg tijd voorbij is gegaan en soms ook met wat hulp, zodat je jouw situatie hebt geaccepteerd zoals het is. Het brengt je rust en je kunt dan loslaten: je geeft je verlies een plaats in jouw leven en je pakt je leven weer op.

Fase 6: nieuwe uitdagingen
“Ik ga uitzoeken wat ik leuk vind en wat bij mij past” en “Ik ben benieuwd wat er op mijn pad komt”. In deze fase kijk je weer naar jouw toekomst en onderzoekt het mogelijke in plaats van het onmogelijke. Je krijgt weer energie en wilt dit graag omzetten in het bereiken van de nieuwe doelen die je voor jezelf gesteld hebt.

Hoe lang nog?

Er is geen vaste periode hoe lang elke fase duurt, dat verschilt per persoon. In het ergste geval, blijft iemand lang steken in een fase of komt er zelfs niet meer uit (zonder hulp van bijvoorbeeld een psychotherapeut). Bedenk goed, dat je de fasen vaker zult doorlopen. Als er iets onverwachts gebeurt, kun je zomaar een aantal fasen teruggeworpen worden. Reken er maar op dat dit rouw- of verwerkingsproces twee tot drie jaar kan duren.

Groeiproces

Ik heb gelukkig een goede basis weten te creëren voor mezelf en mijn twee kinderen. Maar door de wispelturigheid en negativiteit van de Ex, merk ik dat het mij nog steeds kan raken. Dan ben ik weer boos, radeloos of verdrietig. Maar ik merk ook dat ik vaker mijn emoties sneller kan verwerken naar mate de tijd verstrijkt. Vóórdat ik hem confronteer of op hem reageer, wacht ik die verwerkingsperiode bij mezelf af. Hierdoor kan ik adequaat en effectief reageren, liefst zonder emoties. Ik gun mijzelf die tijd en gun hem de voldoening niet dat hij mij op de kast heeft gejaagd.

Ik leer nog steeds…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.