De liefde en het leven

“En hoe staat het op liefdesgebied?”, wordt me regelmatig gevraagd. Of zoals laatst weer: “Es even denken … Ken ik nog leuke vrijgezelle mannen?”. Want ja, ik moet natuurlijk aan de man gebracht. Soms denk ik wel eens: het houdt anderen meer bezig dan mijzelf.

Ik voel me erg opgelaten als ik de nieuwsgierige ogen voel prikken als ik een man groet of spreek: “Is dat niet wat?”. Alsof de jacht weer geopend is. Maar mensen: ik ben daar gewoon nog niet aan toe. En ik ben niet bang om alleen te zijn. Bovendien slokken de kinderen mijn meeste aandacht op.

Verlopen liefde

Het is wel al tweeënhalf jaar geleden dat de Ex er een punt achter zette. Hij had een ander – wat hij bijna een halfjaar later durfde toe te geven. Hij interesseerde zich al heel lang niet meer in mij (of ons gezin). We hadden een prachtig leven opgebouwd, waarom wilde hij dat maar niet zien? Ik begreep het niet. Al na een paar jaar als getrouwd stel merkte ik zijn honger naar méér dan een huwelijk, een gezinsleven. Hij wilde zakelijk succes met bijbehorend inkomen, aanzien en bewondering. Zijn echtgenote, kinderen, huis en familie waren slechts bijzaak.

Antenne

Dit staat zó ver van mijn eigen ideeën bij een gelukkig en zinvol leven af. Wat heb ik me vergist in hem. Waar was mijn zelfvertrouwen, mijn mensenkennis, mijn antenne? Dat zet je wel aan het twijfelen: “Kan ik nu niet meer inschatten hoe iemand is?”. De kans dat je of niemand meer in je hart toelaat of juist doorslaat naar de andere kant, boezemt me angst in. Nou ja, dat doorslaan niet, dat past niet bij me. Maar hoe schraap ik mijn moed ooit weer bij elkaar om iemand te vertrouwen?

Vooruitzicht

Nu beheerst de zorg voor mijn kinderen veelal mijn leven. Maar die worden ook ouder. Wat als ze straks niet meer thuis wonen, zelf een relatie krijgen en te druk zijn om hun moeder te bezoeken? Naast mijn ouders en kinderen heb ik geen familie. Ik wil niet alleen (achter)blijven. Ik wil dolgraag mijn leven delen met iemand die me vleugels geeft, waardoor ik de wereld aankan. Van dát dus. En natuurlijk wil ik niet wachten totdat de kinderen de deur uit zijn. Dat duurt nog járen. Dat dacht ik niet! Ik moet voor mezelf aan de bak…

Zoektocht

Maar ja, de potentiële kandidaten die ik voornamelijk tegenkom, zijn getrouwd of te jong of te oud. Ik probeer me voor te stellen hoe zo iemand er uit moet zien, wat voor een soort werk of welk karakter. Ik heb wel een globaal idee, maar zo iemand die ook nog beschikbaar is (!) kom ik zelden (lees: nooit) tegen. Verkeerde leefwoonomgeving misschien… De zoektocht naar Mister Right vergt daarom veel creativiteit en flexibiliteit bij mezelf, vrees ik.

En nog es wat: mannen van mijn leeftijd zien er vaak uit of gedragen zich vaak veel ouder dan ik. Ik voel me daar niet prettig bij. Misschien komt dat ook omdat ik nog jonge kinderen heb. Mijn leven loopt zo’n 10-15 jaar achter op de gemiddelde leeftijdsgenoot. De meeste kinderen van mijn leeftijdsgenoten studeren of werken al. Maar ik voel me ook niet prettig als een cougar, een oudere vrouw die een groen blaadje verorbert. Waar ligt de grens qua leeftijd? Wat is te jong, wat is te oud? Dat ligt natuurlijk ook aan zijn karakter, zijn instelling, zijn levenswijze.

Openstellen

Ik voel me dan wel jonger dan ik ben, maar hoe ziet die ander mij? Ziet die wel een vrouw zoals ál die anderen van mijn leeftijd? Ik krijg wel complimentjes dat ik er leuk uit zie, wordt vaak ook jonger geschat en ik heb krijg heus wel aandacht van mannen. Maar wat zegt dat? Ben ik interessant genoeg als partner voor hen? Het hoort bij het datingsproces: trail and error, zeg maar. Zou ik me dan toch een keertje durven wagen aan zo’n onpersoonlijke datingsite, waar ik zo wars van ben?

Ik moet er toch een keertje doorheen, door die dikke laag van onzekerheid en kwetsbaarheid. En dan maar een paar keer op mijn bek gaan, er zit niets anders op. Wordt vervolgd…

Eén gedachte over “De liefde en het leven”

  1. Ben 50, 8 jaar gescheiden nu. Mannen kijken in eerste instantie naar uiterlijk, vrouwen onbewust ook. Of je het “kunt”op en met iemand. Te lang (langer dan een aantal keren) kletsen over emoties, het verleden, onzekerheden etc levert geen chemie op.

    Ook belangrijk is of je met elkaar kunt lachen.
    Of je elkaar beter gaat voelen door een ander. Dingen doen en delen is leuk, alleen maar appen en kletsen zinloos. Na een aantal keer weet je het gezamenlijk wel lijkt me.

    Ben weleens maanden doorgegaan in een friendzone, kan ik niemand aanraden. Niet doen, als t niet snel komt, wegwezen.

    Punt is vaak dat iedereen een rugzak heeft, mensen zijn vaak niet voor niets gescheiden, en vrouwen worden vaak financieel gedekt met alimentatie. Dan weet iedere man dat hij er dan (als t veel is) niet/nooit echt inkomt, verder mee komt onder 1 dak. tevens hebben de kinderen onbewust ook een stem, aan beide kanten. Dan wordt t wat gewriemel. Met kinderen eromheen. En dan moet t soms ook nog klikken met de “andere” kinderen.

    Ik ben opgehouden met zoeken, daten etc. Als je zo niemand tegenkomt gaat t met daten ook niet lukken, die kans is dan nog kleiner. Wie weet t nu na 1x ? Of je moet jeuk hebben, t is maar wat je zoekt.

    T hoort bij de leeftijd vrees ik, t enige dat helpt is veel mensen tegenkomen. Via hen leer je weer anderen kennen. Maar man-vrouw vriendschappen werken niet echt is mijn ervaring, dan gebruikt de een de ander vaak. Met klussen, electra, banden plakken, of andersom met sores bespreken. Dat is niet eerlijk , noch onvoorwaardelijk. Zeker niet mochten er wel gevoelens komen. Heb t nu beide meegemaakt; dat vrouwen op mij verliefd waren maar ik ze echt niet aantrekkelijk vond (van welke kant dan ook niet fysiek dan) of andersom.

    Succes ermee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.