Een slachtoffer zijn is een keuze

Je hebt wel eens van die dagen dat het allemaal tegenzit. Ik dus ook enkele weken geleden: vervelende gebeurtenissen, schoolexamens van mijn oudste kind, moeilijke beslissingen nemen omtrent de verhuizing, enzovoorts. Stressvolle tijd dus. Toen de kinderen met hun vader meegingen, overviel mij de stilte en bereikte mijn vermoeidheid zijn climax: ik zag het even niet meer zitten, voelde me boos, onmachtig en heel verdrietig. En het feit dat ik mij zo voelde, maakte me nog bozer en verdrietiger. Zelfs het mooie weer kon mij niet opvrolijken. Ik besefte mij dat ik de slachtofferrol had aangenomen: “Het lukt me ook nooit, ik ben nergens goed voor, ik blijf de rest van mijn leven alleen: wie wil mij nou?” Dat dus.

Uitlaatklep

In plaats van er de hele dag er tegen te vechten, besloot ik halverwege de dag mij er aan over te geven. Want laten we wel wezen: iedereen heeft wel eens van deze dagen. Ik ben ook maar een mens, ik moet niet zo streng zijn voor mezelf en mezelf even met rust laten. Die avond was het Eurovisie Songfestival en ik heb hem helemaal uitgekeken tot in de kleine uurtjes. Ja ja. Voorheen deed ik dat echt nooit en ik heb me erin mee laten slepen en zo kon ik mijn gedachten verzetten. Na een spannende jurering, wat denk je: wint Nederland! Ik moest wel even een traantje wegpinken en heb toen heerlijk geslapen.

Karakter versus omgeving

Maar waarom verval ik zo snel in die slachtofferrol? Het weerhoudt me om mijn gewenste doelen te bereiken. Of het nu gaat om een leuke baan te vinden, een leuke man te ontmoeten, mijn eigen bedrijf op te zetten, de broodnodige kwalitijd voor mijzelf te creëren, het maakt niet uit. Altijd dat rotstemmetje in mij die zegt: “Laat maar joh, verspilde tijd en moeite” of “Wie denk je dat je helemaal bent?”. Ik besef me heus wel dat ik dat niet ècht vind, maar dat het vanaf mijn prille jeugd door mijn omgeving is ingeprent, verbaal en non-verbaal. Omdat ik een klein kind was, omdat ik een meisje was, omdat ik snel afgeleid was, omdat ik een eigen mening heb en tenslotte omdat ik niet snel onder de indruk ben van anderen (die zichzelf wel hoog hebben zitten en ik dit tot hun ergernis niet bevestig). Dat alles in combinatie met mijn gevoelige karakter.

Natuurlijke reactie

Het is ‘normaal’ voor mij om het slachtoffer te zijn: mijn omgeving accepteerde dit gedrag wel van mij en ik legde mij hierbij neer. Simpelweg omdat ik niet het gevoel had dat ik een andere keus had. Ik was toen niet bij machte voor mijzelf op te komen. Het is als de wetenschap dat je niet onder water moet ademhalen, anders verdrink je. Nu zit die rolverdeling nog steeds vast aan mijn gedrag als volwassen vrouw, heel hardnekkig.

Geloof

Om die reden bewonder ik andere mensen, die ondanks tegenslagen en onzekerheden zoals ik, wel hun dromen kunnen waarmaken. Ik vraag me weleens af: “Heb ik dan “power-gen” misschien gewoon niet?”. Toch weet ik ook: als het er echt op aan komt, weet ik mij er bovenop te vechten en er goed uit te komen. Ik moet aan mezelf toegeven dat ik niet dat kleine en naïeve meisje ben, die geen potentie heeft om te bereiken wat zij wil. Het is belangrijk dat ik er in gelóóf en dit dagelijks voor mezelf herhaal.

Op eigen kracht

Juist nu ik geen relatie heb, moet ik het bij mij zelf zoeken: de kracht om door te gaan en in mezelf te blijven geloven. Ik zal moeten accepteren dat ik deze tijdrovende en energieslurpende weg alleen zal bewandelen en dat er obstakels, groot of klein, moeten worden overwonnen. Zo word ik elke keer weer een stukje wijzer en sterker. Maar mijn doel moet ik voor ogen houden: een evenwichtig en tevreden ik, die haar kwaliteiten benut en zo een aantrekkingskracht heeft op haar omgeving.

Verplichting

Al heb ik mijzelf nog niet overtuigd dat ik ook werkelijk op een dag besef, dat ik mijn hart heb gevolgd en doelen heb bereikt waar ik heel mijn leven van heb gedroomd, ik ben het aan mijzelf verplicht niet te blijven hangen in de slachtofferrol. Ik verdien – net als een ieder ander – het geluk te ervaren in mijn leven, mijn werk en een liefdesrelatie.

Herken jij dit gedrag ook bij jezelf? Hoe ga jij hier mee om? Is het jou gelukt om deze rol van je af te schudden en je dromen achterna te gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.