Gedeelde smart

De beslissingen in mijn leven neem ik. De beslissingen, die mijn (minderjarige) kinderen aan gaan, neem ik.  Soms win ik advies in bij vrienden of collega’s of ik zoek naar informatie op bijvoorbeeld internet. Maar de verantwoordelijkheid blijft bij mij. Ik maak de keuze om iets wel of niet te doen, ik stel prioriteiten, ik betaal indien nodig, ik onderneem actie, ik ga om met de gevolgen van deze keuzes – negatief of positief.
Of het nu gaat om wat we ’s avonds gaan eten tot de aanschaf van een nieuwe auto: het hangt van mij af.
Elke keer.

Eenzaam gevoel

Tijdens mijn huwelijk, vooral de laatste 4 á 5 jaar, was dat al de situatie waarin ik in gevangen zat. Ik was weliswaar getrouwd en leefde samen met die partner, maar kon niet op hem rekenen of steunen. Hij volgde zijn eigen pad. Zó vaak was dat een ergernis van mij, zó vaak heb ik erover gediscussieerd met hem. Begrip of ondersteuning met betrekking tot mijn gevoelens waren er ook nooit geweest, besef ik me nu. Ik voelde mij enorm eenzaam en ik stond er in het huwelijk en het gezin alleen voor.
Nu vraag ik me af hoe ik het zo lang heb volgehouden… Wat heeft me dat een bult kracht gekost!

Druk

Het is soms ook positief dat je niet álles hoeft te overleggen, je kunt je eigen gevoel en mening volgen. Maar aan de andere kant, ik kan niet altijd de gevolgen overzien en niet in de toekomst kijken. Doe ik wel het juiste? Ben ik wel objectief genoeg, lijd ik niet aan een tunnelvisie? Waar is mijn vangnet? Wie helpt mij als het niet uitpakt zoals ik had gehoopt? Ook daar ben ik de spil. Als ik geen hulp inroep, als ik niets laat blijken van zorgen of problemen, dan zal ik er alleen voor staan en verwijderd raken van mijn omgeving. Ik zal ook dan naar voren moeten stappen en beslissingen moeten nemen.

Zelfvertrouwen

Ik ben niet onzeker over mijn vermogen om tot (verstandige) beslissingen te komen. Ook niet om nieuwe dingen te proberen of risico te lopen; dat brengt weer nieuwe mogelijkheden en ervaringen met zich mee. Ik ben redelijk zelfredzaam in het dagelijks bestaan. Ik probeer elke huis-, tuin- of keukenklus eerst zelf op te lossen, voordat ik hulp inroep van iemand. YouTube is erg handig in veel gevallen! Zo heb ik fietsbanden leren plakken, nieuw deurbeslag geplaatst, de steeds terugkerende storing van mijn geliefde koffiemachine opgelost. Je kunt altijd meer dan jezelf denkt. Het geeft je veel zelfvertrouwen als het lukt.

Loslaten

Maar de verantwoordelijkheid en de energie wat beslissingen nemen vergt, drukt soms zwaar op mijn schouders. Het gaat 24/7 door, ik kan me niet even op een ander verlaten: “Hee, ik heb even geen zin” of “Ik heb even geen tijd, wil jij even …?” Het wordt me soms te veel: ik heb hoofdpijn, ik ben gespannen en ongeduldig, ik slaap slecht.
Ik kan meestal wel herleiden waar die onrust of ontevredenheid vandaan komt. Als ik in zo’n “fase” zit en ik me bewust ben waardoor dat komt, troost ik mezelf met de gedachte dat het wel weer goed komt. Ik neem de rust wanneer ik daar behoefte aan heb en doe dingen waar ik blij van wordt, waar ik energie van krijg. Ik verwen mezelf bijvoorbeeld met uitslapen (als de kinderen bij de Ex zijn), lekker eten of een leuk aankopen.
Als de druk van de ketel is en mijn energiepeil weer goed is, kan ik de situatie beter overzien en een weloverwogen beslissing nemen.

In goede en slechte tijden

Mijn emoties, positief of negatief, probeer ik ook te delen met mensen waar ik mij prettig voel deze gevoelige dingen te bespreken. Normaal deelde ik deze dingen met mijn partner, maar nu ben ik alleen.
Als ik leuke dingen heb meegemaakt, kan ik enthousiast een vriendin of mijn ouders opbellen. Positieve belevenissen zijn heerlijk om te delen en de ander krijgt ook wat mee van de positieve energie.
Als er zich vervelende situaties voordoen, wil ik dit soms ook graag filteren met een ander. Negatieve emoties moet je niet opkroppen, want dan word je onzeker, verdrietig of geïrriteerd. Voor de echt moeilijke zaken, zoals ik dat had met bijvoorbeeld mijn onzekerheid omtrent de aanpak van opvoeding, heb ik bijvoorbeeld een therapeutische coach achter de hand. Zij helpt mij zodra ik vastloop op dit vlak.
Héél fijn en belangrijk: zo’n achterban.

Conclusie…

Dus: het is niet omdat ik het niet kàn, ook niet omdat ik het per sé niet wil: alles alleen beslissen en uitvoeren. Maar: sámen dat maakt het leven gewoon een stuk aangenamer, wat relaxter als je dingen kunt delen met een ander die dicht bij je staat. Op wie je terug kunt vallen, die ook de verantwoordelijkheid wil en kan nemen.

Als je zegt dat iets moeilijk is, dan is het moeilijk en blijft het moeilijk.
Als je zegt dat je nieuwsgierig bent naar de oplossing, ga je zoeken, goede vragen stellen en nieuwe ontdekkingen doen.

Wat ik geleerd heb (en vroeger in de klas durfde ik het ook nooit), is dat vragen stellen aan een ander niet een teken van domheid is, maar dat het juist getuigt van interesse, leergierigheid en lef!
En weet je: een ander voelt zich daardoor ook nodig en belangrijk.
Iedereen blij, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.