Het taboe doorbreken

Kan iemand mij uitleggen waarom er nog steeds zo’n taboe op een scheiding of gescheiden persoon rust? Hoe is dat in vredesnaam vandaag de dag nog mogelijk? Volgens het CBS zijn in het jaar 2017 maar liefst 38,8% van de huwelijken gestrand. Ik pas prima in de statistieken: gemiddeld na 15 jaar huwelijk en de vrouw is gemiddeld 44 jaar oud (mannen 47 jaar). Je kunt je afvragen of trouwen überhaupt nog wel van deze tijd is.

Doodzwijgen

Mijn eerste ervaring met een scheiding in mijn omgeving was ruim 35 jaar geleden. Een oom en tante gingen uit elkaar en ik zou mijn lievelingstante nooit meer spreken. Het werd doodgezwegen. Het voelde dan ook alsof ze was overleden en daar was ik heel verdrietig om. In die tijd werd er gewoon niet over gesproken en zeker niet met kinderen! Er hing altijd iets mystieks, iets duisters over een scheiding heen.

Oordelen

De negatieve aura om een scheiding heen werd pas veel later duidelijk. Ik weet nog dat de ouders van een klasgenootje van mijn oudste kind (toen nog op de basisschool) gingen scheiden, waarna een moeder haar ongenoegen liet blijken op het schoolplein. Ze zei: “Belachelijk, ze doen er tegenwoordig zo makkelijk over. Het gaat niet zoals je wilt en hup! we gaan maar scheiden!” Ik was stomverbaasd. Niet alleen omdat zij zo bevooroordeeld was, maar ook omdat zij de vrouw in kwestie heel goed kende. Heel pijnlijk vond ik dat.

Bedreigen

Vandaag de dag merk ik, als ervaringsdeskundige, dat buitenstaanders je als “sneu” of “gevaarlijk” typeren. Je wordt ontweken of negatief bejegend. Ik zal wel te saai zijn of juist een onuitstaanbaar kreng. En denk eraan: een gevaar voor de “bezette” man. Ik hoorde dat laatste zelfs over een weduwe van over de 70! Vrouwen: houd uw man aan de lijn!
Deze week had ik die ervaring zelf nog, het frustreert me behoorlijk dat mensen zo kortzichtig zijn.

Pijnlijk

Mensen die dit niet zelf hebben meegemaakt, zitten vaak vol vooroordelen, blijkt. Hebben ze dan echt niet door dat het voor de persoon of personen in kwestie misschien een hele moeilijke of pijnlijke beslissing is geweest? Of schreeuwen ze zo omdat ze niet kritisch over hun eigen huwelijk of relatie willen nadenken? Ik vraag het me wel eens af.

Traumatisch

Ik kan je vertellen dat het voor mij persoonlijk een zeer traumatische ervaring is geweest en dat ik er nog steeds de nadelen van ondervind. Alleen ik weet wat er werkelijk is gebeurd (nou ja, en een paar intimi) en wat ik heb moeten doen en doorstaan om mijn huwelijk en gezin te redden. Ook na de scheiding ga je een lange periode van rouw in. Zoals in de film Soof 2 wordt gezegd door hoofdrolspeelster Lies Visschedijk tegen haar tegenspeler (gespeeld door Dan Karaty): “Je moet je zelf weer opnieuw uitvinden”. En dat is ook ècht zo.

Achter de voordeur

Ik ben ervan overtuigd dat bijna niemand “zomaar” of “gewoon” gaat scheiden. Er gaat vaak een lange (slopende) periode aan vooraf. Ooit hield je zoveel van elkaar dat je besloot samen te trouwen en kinderen op de wereld te zetten. Je zag elkaar samen oud worden en met je (klein)kinderen terugblikken op de mooie gebeurtenissen van vroeger. Je probeert daarom zo lang mogelijk te redden wat er te redden valt en gaat zeker de vuile was niet buitenhangen.

Compassie tonen

Mensen hoeven echt niet mee te gaan huilen, maar wat mededogen en gereserveerdheid in je gedachten – en vooral uitspraken! – is wel op zijn plaats. Durf het taboe te doorbreken: benoem als buitenstaander de scheiding, laat blijken dat je verrast bent en ga over op de orde van de dag. Laat daarmee zien dat sommige dingen gewoon doorgaan, het zelfde blijven en dat er ook vrolijke en leuke dingen gebeuren. Een geruststellende gedachte. Als je net gescheiden bent, wil je niets liever dan je leven weer op de rails krijgen.

Dus toon wat compassie en respect, oordeel niet, gun degene een nieuwe start. Dank u.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.