Het opstellen van een convenant

Ik las deze week in een artikel dat één op de drie huwelijken in Nederland strandt, wat belachelijk veel is en niet hoopvol stemt. Ik las verder dat zelfs de helft (!) van de gescheiden personen ontevreden is of zelfs spijt heeft van de gemaakte afspraken in hun convenant. Daar schrok ik wel even van. Ik heb eerder aandachtspunten in mijn blogs genoemd voor het opstellen van een echtscheidingsconvenant en ouderschapsplan, maar ik wil het graag nog even onder de aandacht brengen.

Emoties aan de kant!

Ik weet: je staat onder grote druk, bent enorm emotioneel en absoluut niet in je goede doen. Maar toch: je moet voor jezelf opkomen, want jij wilt toch een nieuwe start en betere toekomst voor jezelf? En vooral als je (jonge) kinderen hebt moet je voor de lange termijn zekerheid kunnen bieden. Schrijf voor jezelf op waar jij belang aan hecht en bespreek dit met de Ex. Het kan gaan om geldzaken, maar ook bijvoorbeeld over de verdeling van de inboedel, de verzorging van de kinderen of jullie huisdier.

Stel je zakelijk op, want het ís eenvoudigweg een zakelijke overeenkomst: het scheidingsconvenant en ouderschapsplan. Emotie is een slechte raadgever in het geval van een scheiding. Je weet nooit wat in de toekomst gaat veranderen voor jou of voor jouw ex-partner, nu is je enige kans een solide basis te leggen voor jezelf (en de kinderen).

Informeren en advies inwinnen

Twijfel niet, win juridisch advies in of laat je juridisch bijstaan door een advocaat of mediator. Vraag na bij andere lotgenoten hoe zij bepaalde zaken hebben geregeld of liever anders hadden willen regelen. Mochten er belangrijke grote wijzigingen komen in de persoonlijke of financiële situatie, kun je altijd nog naar de rechter stappen om nieuwe afspraken vast te laten leggen. Dat is dan wel een grote drempel die je moet nemen, waardoor je het waarschijnlijk uitstelt of er zelfs bij laat zitten. Dus doe het nu goed en wees ervan overtuigd dat dit het beste is voor jou (en je kinderen).

Misverstand

Het enige waar ik spijt van heb is, dat door alle emoties en oponthoud, ik niet scherp genoeg geweest ben op wat nu precies wel en niet zal worden betaald van de kinderalimentatie. Ik raad aan hier echt stil bij te staan: een dure hobby, een openbaar vervoerabonnement voor school, schoolexcursies naar het buitenland bijvoorbeeld. Maak hier ook afspraken over, dat jullie ieder de helft ervan betalen bijvoorbeeld. Maak je niet druk om de ander zijn financiële positie, daar heb je geen invloed (of zicht) op. Je moet het nu vastleggen in jouw voordeel of naar jouw inzichten. Nu heb je de kans, hierna heb je geen juridische houvast meer. Het is een groot misverstand dat de ex-partner verplicht is de helft van de extra kosten te betalen als deze niet specifiek zijn vastgelegd in het ouderschapsplan. Dat geldt natuurlijk ook voor afspraken in het echtscheidingsconvenant.

Emotie overwinnen

De wettelijk voorgeschreven alimentatieberekening houdt geen rekening met bijkomende kosten voor de kinderen, het is slechts een basis. Ik heb nu maandelijks hoge extra kosten voor de kinderen en het is best spannend hoe ik dat elke keer financieel klaarspeel. Bovendien legt het een zware last op mijn schouders: het hangt van mij af of ik het mijn kind gun. Want met mijn beslissing wordt diens leven veiliger en/of makkelijker gemaakt. De Ex is van mening dat hij mij al voldoende betaald en daarmee is het klaar voor hem. Ik heb hem toch even laten weten dat de partneralimentatie niet bedoeld is voor de kinderen. Dat bedrag moet hij – net als ik – buiten beschouwing laten bij het meefinancieren van de “kinderkosten”.

Bij beide partijen overheerst het onrechtvaardigheidsgevoel enorm en geen van beiden zal toegeven. Daarom heb ik voor mij zelf besloten dat ik – zolang ik het financieel red en mijn persoonlijk welzijn er niet onder lijd – de kosten betaal met óf zonder zijn bijdrage. Ik win deze strijd niet en ik wil mijn energie hier niet meer in steken. Ik heb het geluk en de gezondheid van mijn kind bovenaan staan en dat is mijn beloning. Bijkomend voordeel is dat, misschien op de lange termijn, mijn kind dit zal inzien en waarderen. Ik wil niet dat mijn kind iets te kort komt, maar belangrijker: ik wil mijn kind niet belasten met geldkwesties en daardoor ontstane verdriet en ergernissen aan ouderlijke kant. Mijn kinderen zijn mijn belangrijkste drijfveer, het geld niet. Daarmee hoop ik hen ook de juiste prioriteiten in het leven mee te geven en hen niet van mij te laten vervreemden. Dat laatste is mijn grootste angst en dat laat ik mooi niet gebeuren.

Vooruitzicht

Met de aankomende verhuizing, probeer ik veel via Marktplaats te verkopen en veel rond te kijken op internet naar de beste prijzen voor benodigde spullen in het nieuwe huis. Alles om er financieel  voordelig uit te komen. Het loont echt. Daarnaast hoop ik een leuke baan te vinden, waar ik meer uren (lees: salaris) kan krijgen. Ik gun mijzelf deze kansen en zoek naar oplossingen voor en wegen naar een mooie toekomst.

Onder de streep


Als de berg niet tot Mohammed komt, zal Mohammed tot de berg gaan.

Nederlands gezegde

Oftewel: ik neem genoegen wat er beschikbaar en/of mogelijk is. Met dit standpunt sta ik in mijn kracht. En dat heeft even tijd gekost om in te zien, maar het geeft mij rust en mijn kinderen eveneens.

Met dit besef zal ik bij elke volgende beslissing het gevoel hebben dat ik het juiste doe. Ik besef me net dat dit weer een fase is in de verwerking van de scheiding.
Volgens mijn eerdere blog over de fasen van verwerking ben ik van fase 5 naar fase 6 gegaan. Een stap in de goede richting dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.